ორშაბათი, 2019-10-21, 6:23 PM
                          
მთავარი | რეგისტრაცია | შესვლა
 საიტის მენიუ
 top ფაილები
ონლაინ პოტოშოპი

კომენტარები: 1 ნანახია: 22241
დამკა გახდაზე

კომენტარები: 4 ნანახია: 4711
Tarzan / ტარზანი (1999)ქართულად

კომენტარები: 0 ნანახია: 4503
ნიაგარას ჩანჩქერი

კომენტარები: 0 ნანახია: 4265
sauketeso filmebi

კომენტარები: 0 ნანახია: 3924
ყველაზე მაგარი ლექსი სიყვარულზე.. : )

კომენტარები: 0 ნანახია: 3472
სახალისო სტატუსები / Sasacilo Statusebi

კომენტარები: 0 ნანახია: 3397
სტატუსები და ბრძნული აზრები

კომენტარები: 0 ნანახია: 2504
 პროგრამები









 ბოლო კომეტარები


ავტორი:
:) :sweated: dzaan magari tamashia magram ar vici rogor chavrto

ავტორი:
dzaan magariaa 15 im gaixare dzmaaa (damwerma)

ავტორი:
:evil: :faint: magadana ra suota glejaoia

ავტორი:
davit giorgaze 12 wlis

ავტორი:
davit giorgaze 12 Wlis

ავტორი:
erekle kargi bichia

ავტორი:
var magali da simpatiuri miyvars kalebi bavshvebi ara


 media player
Cinema online
 Block title
ფილმები [10]
პროგრამები [8]
თამაშები [23]
მუსიკა [3]
სურათები [2]
მობილური [0]
ფეხბურთი [95]
ვიდეო [3]
სასაცილო [11]
კლიპები [6]
წიგნები [0]
სიახლეები [1]
ქართული კინო [2]
პოეზია [6]
ბიოგრაფია [3]
სხვადასხვა [4]
ქართული მუსიკა [1]
TELEVIZIA [5]
საინტერესო [20]
გინესის რეკორდები [2]
კალათბურთი(NBA) [3]
UCOZ სიახლეეები [5]
ვოდეოგაკვეთილები [4]
wwe ბრძოლები [6]
საინტერესო [10]
სხვადასხვა [14]
ანეკდოტები [2]
VIDEO CHAT ( ვიდეო ჩატი) [1]
 მინი-ჩეთი
500
 სტატისტიკა
www.wsa.ge

სულ ონლაინში: 1
სტუმარი: 1
მომხმარებელი: 0

საათი: 6:23 PM
თქვენი IP: 3.227.249.234
თარიღი: 2019-10-21
ბრაუზერი:
ბრაუზერის ნომერი:
 შესვლის ფორმა
მთავარი » 2011 » ივნისი » 17 » გალაკტიონ ტაბიძის მესაფლავე / Galaktion Tabidzis Mesaflave
10:08 PM
გალაკტიონ ტაბიძის მესაფლავე / Galaktion Tabidzis Mesaflave
მესაფლავე, შენ ამბობ, რომ ქვეყანაზე ვინც კი კვდება, 
იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 
ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც... მომაბეზრე კიდეც თავი; 
და შეწყვიტე, თუ ღმერთი გწამს, ეგ დაცინვა გულსაკლავი. 
ვარდის თვეა, მაისია, ნორჩ ბალახებს სიო არხევს, 
ხეებს ყვავილთ თეთრი გუნდი, როგორც თოვლი, ისე აწევს, 
მზე ნარნარი სხივებს აფრქვევს და სითბოში მთა-ბარს ახვევს. 
ყვავილებით მოქარგულა არემარე მომხიბლავი. 
ვერა ხედავ, იმ საფლავზე როგორ ტირის ობლად ქვრივი? 
რარიგ შვენის ახალგაზრდა ქალს ეგ სევდა ღვთაებრივი! 
განა გუშინ არ იყო, რომ ამ მოკლულმა დარდით ქალმა 
ცრემლი ღვარა, როცა სატრფო ცივ სამარეს მიესალმა. 
დღესაც იგი იმ სამარეს გულმოკლული დაჰქვითინებს, 
დღით არ იცის მოსვენება და ღამითაც არ იძინებს. 
მოვა ხოლმე და დაჯდება ცივ სამარის გაშლილ ქვაზე, 
დარდით არის გაჟღენთილი მისი უღვთო სილამაზე; 
თმას გაიშლის, დაემხობა და ცრემლები სცვივა, სცვივა... 
სულს მიშფოთებს ეს ქვითინი, გული მტკივა, გული მტკივა! 
მაგრამ რა ვქნა? მესაფლავე, ჩუმად იყავ, უგდე ყური... 
გესმის, გესმის, როგორ კვნესის დაღლილი და უბედური? - 
„გავქრე ისე, როგორც ნისლი, როგორც ღამის მოჩვენება, 
არ მეღირსოს კვალარეულს სიმშვიდე და მოსვენება. 
შენი სახე გულს კაწრავდეს, როგორც ვიყო, სადაც ვიყო 
თუ როდისმე არ მახსოვდე, თუ როდისმე დაგივიწყო!" 
მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, 
იმ წუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 
აი, თუნდაც, გალავნისას მესაფლავე აღებს კარებს; 
ახალგაზრდა ვინმე ვაჟი კიდევ სატრფოს ასამარებს. 
გულმოკლული ძვირფას კუბოს არ სცილდება, არ შორდება, 
განა როსმე სხვა ამგვარი სიყვარული მეორდება? 
უსაზღვროა მისი სევდა, უსაზღვროა მწუხარება, 
და გადმოსჩქეფს გულმოკლულ ვაჟს თვალთგან ცრემლთა მდუღარება. 
ფიცით ამბობს: „ოჰ, შეშფოთდეს სამარეში ჩემი ძვლები, 
არ ათბობდეს ჩემს სამარეს გაზაფხულის მზის სხივები, 
გავქრე ისე, როგორც ნისლი, როგორც ღამის მოჩვენება, 
არ მეღირსოს კვალარეულს სიმშვიდე და მოსვენება; 
შენი სახე გულს კაწრავდეს, სადაც ვიყო, როგორც ვიყო, 
თუ როდისმე არ მახსოვდე, თუ როდისმე დაგივიწყო!" 
მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, 
იმწუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 
ის ქალი კი, წეღან რომ ვთქვი, ისევ მოდის თმაგაშლილი 
და სამარეს დაუვიწყარს თავს ადგება, ვით აჩრდილი, 
ხელში ვარდის მთელი ბუჩქი, ჯერ ისევე დაუმჭკნარი, 
მოაქვს, რომ მით დაამშვენოს სამარისა თეთრი ჯვარი. 
ოჰ, ეს ქალი, ალბათ, დარდით ყვავილივით ჭკნება, ჭკნება... 
სევდას სახე დაუფარავს და სიყვითლე ეპარება. 
საცოდავი! თვალებსაც კი დასჩნევია უძილობა, - 
ასე ხდება, როცა ღამით მოგონებებს იწვევს გრძნობა! 
ეხლა? ეხლა კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, 
იმწუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 
და ის ვაჟიც, გუშინწინ რომ მიაბარა სატრფო საფლავს, 
არ სცილდება სასაფლაოს, სევდიანს და გულმოსაკლავს; 
სახე თაფლის სანთელს უგავს, სანთელივით დნება, დნება, 
თავს დასცქერის დაუვიწყარს, გლოვის სიტყვას ეუბნება. 
მის თვალებსაც დასჩნევია ღამის თევა, უძილობა, - 
ასე ხდება, როცა ღამით მოგონებებს იწვევს გრძნობა! 
მესაფლავე, კიდევ იტყვი, რომ ამ ქვეყნად ვინც კი კვდება, 
იმწუთშივე მისი ჩრდილი ყველა ჩვენგანს ავიწყდება? 
დღეს იმ ქალმა გულმოკლულ ვაჟს უნებურად მოჰკრა თვალი; 
გაიფიქრა: „ისიც ჩემებრ ტირის ცრემლებშეუმშრალი; 
უძიროა კაცის სევდა, უძიროა კაცის გული, 
რას არ ითმენს სიყვარულის ცხოველ ნათელს მოკლებული", - 
ასე ამბობს სევდიანი ქალის ცისფერ თვალთა ცქერა. 
ალბათ, ვაჟსაც ამ უსიტყვო ცქერამ გული აუძგერა... 
ასე იცის თანაგრძნობამ... შენ კი ისე იღიმები, 
თითქოს მართლა იბმებოდეს იმათ შორის ის სიმები, 
რომლის ძალით ორი გული სამუდამოდ შეერთდება... 
ეჰ, არ მჯერა მე ეგ რაღაც, ქვეყნად ეგრე როდი ხდება. 
როცა ფიცით აცილებენ მიცვალებულს სამარემდე, 
ფიცს არ სტეხენ... 
ფიცს არ სტეხენ უკანასკნელ ყოფნის დღემდე. 
გამიგონე, მესაფლავე, შენ არ იცი კაცის დარდი, 
თორემ რაა - ჩემს თქმაზე რომ სულელივით ახარხარდი?! 
რა ვუყოთ, რომ იმ ვაჟმა ქალს მოუტანა ნორჩი ვარდი 
და მწუხარედ წასჩურჩულა: „შემიყვარდი, შემიყვარდი. 
ჩვენ ერთი გვაქვს მწუხარება, შევაერთოთ სულთან სული... 
გამომყევი, ქალო, ცოლად... ძლიერი მაქვს სიყვარული... 
მართალია, ის სატრფონი არც შენ, არც მე აღარა გვყავს, 
მაგრამ მათი მოგონება ვერ გაარღვევს უხმო საფლავს. 
დავივიწყოთ ის წარსული, სატირალი, სავალალო, 
და ახალი შევქმნათ ყოფნა... გამომყევი ცოლად ქალო!" 
დაუცადე, მესაფლავე, თუ რა პასუხს მისცემს ქალი. 
შენ გგონია, რაკი ვაჟმა დაივიწყა თავის ვალი, 
ქალიც ასე მოიქცევა? მე მგონია - არა არა... 
განა გუშინ არ იყო, რომ სატრფო მიწას მიაბარა? 
მკვდრის აჩრდილთან ვინ იცინის, 
მკვდრის აჩრდილთან ვინ იხუმრებს? 
აი, ნახავ - აბეზარ ვაჟს რა პასუხით გაისტუმრებს! 
მაგრამ ქალი, ღმერთო ჩემო, 
მორცხვად თავს ხრის და ჩურჩულებს: 
„თანახმა ვარ! ერთადერთი, მომავალი მასულდგმულებს... 
ჩვენ ერთი გვაქვს მწუხარება, ნუ ვიგონებთ დროს უბედურს, 
მე შენი ვარ სამუდამოდ... წამიყვანე, სადაცა გსურს"... 
მესაფლავე, ეხლა კი გაქვს ნება, რაც გსურს, კვლავ იგი თქვა... 
სამუდამოდ ასამარებს კაცთა ხსოვნას სამარის ქვა. 
ალბათ, ქალ-ვაჟს დღეს ერთი აქვს ბინა... ხედავ, გადის ხანი, 
არ ნახულობს სასაფლაოს დღეს არც ერთი იმათგანი, 
საფლავთაგან მტვერს და ბალახს დღეს არავინ არ აცილებს 
და მოვლასთან ერთად ფერი წართმევია ვარდ-ყვავილებს... 
განისვენეთ, განისვენეთ დავიწყებულ არსთა ძვლებო... 
თქვენს ყოფნაში არ ერევა ცოცხალთ ფიქრი საარსებო... 
გენისვენეთ, ძლიერი და უკვდავია თქვენი ძილი... 
რაღად უნდათ, რად სჭირიათ 
თქვენს საფლავებს ვარდ-ყვავილი? 
ან რას გარგებთ მოკვდავ კაცთა სამუდამო ცრემლთა ფრქვევა? 
ძილით ვეღარ გამოგარკვევთ ვერრა ძალა, ვერც შემთხვევა... 
ასე ხდება ქვეყანაზე - ყველა ცოცხლობს, ყველა კვდება 
და ვაი მას, ვის სიკვდილი სიცოცხლეშიც ავიწყდება... 
ზარსა სცემენ... იმ ორს, რომელთ დაივიწყეს ბედი მწვავე, 
იმ ორს ერთად გადავერცხლილ კუბოში სჭედს მესაფლავე... 
სჭედს და რაღაც მწარე ფიქრზე თან ველურად იღიმება - 
იცის, იცის მესაფლავემ, როგორც უნდა... როგორც ხდება... 
განისვენეთ, განისვენეთ, დავიწყებულ არსთა ძვლებო, 
თქვენს ყოფნაში მე ბევრი მაქვს მწუხარე ჟამს საოცნებო!
კატეგორია: პოეზია | ნანახია: 1471 | დაამატა: administratorN:1 | რეიტინგი: 5.0/4
სულ კომენტარები: 0
კომენტარის დამატება შეუძლიათ მხოლოდ დარეგისტრირებულ მომხმარებლებს
[ რეგისტრაცია | შესვლა ]
გვიპოვე face-ზე
კვირის ვიდეო
ძებნა
კალენდარი
«  ივნისი 2011  »
ორსამოთხხუთპარშაბკვ
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930
ჩანაწერების არქივი
Block title


თქვენი საიტის ადგილი

თქვენი საიტის ადგილი

თქვენი საიტის ადგილი

თქვენი საიტის ადგილი

საიტის მეგობრები
       ყველა ჟანრის  
           ფილმები
         ცარიელია 
         ცარიელია
         ცარიელია 
           

 
ძვირფასო მომხმარებლებო გაიარეთ საიტზე რეგისტრაცია და მიიღეთ მეტი უფლებები... კომენტარების დადება, სიახლის დამატება და ასე შემდეგ...
გადასვლა მთავარ გვერდზე >>> სრულიად
გამოიყენება uCoz ტექნოლოგიები